banjax


EB : altsax, sopraansax, klarinet

Christian Mendoza : Piano

Lennart Heyndels: bas

Stijn Cools : Drums




In 2008 won de groep 'Bender Banjax' de 'Jong Jazz Talent Gent' prijs. (met Axel Gilain: bass). Enkele jaren later namen ze hun eerste album op: 'Osa' met Bert Cools op gitaar en Nicolas Thys op bas. In 2019 werden ze terug een kwartet.

Stevige en lyrische jazz met Bender Banjax

De Standaard: 13 november 2009

(KvK)


Van onze redacteur


In het voorprogramma liet de pianiste Kaat De Windt haar jongste composities horen. Zij stond in voor de muziekdramaturgie van enkele producties van Les Ballets C de la B. Met een storend gezoem op de achtergrond bracht ze een reeks miniaturen of songs, waarbij ze zich toelegde op klankkleur en een subtiele opbouw.


Bender Banjax won in 2008 de wedstrijd Jong Jazztalent en groeide sindsdien uit tot een hecht kwartet met een eigen sound. Achter de toetsen zit de jonge pianist Christian Mendoza, die ook bij Lady Linn speelt, in bands als Gowk opduikt en met zijn eigen groep Christian Mendoza vorig jaar nog de prestigieuze juryprijs op de internationale jazzwedstrijd Tremplin Jazz Européen won. Bender Banjax ontstond na een samenwerking tussen studenten van de dansschool P.A.R.T.S en de Brusselse conservatoriumklas van Kris Defoort.


De band zette in met ‘Delorian', opgedragen aan de auto uit de film Back to the future. Een hymneachtige song die langzaam vorm kreeg. De pianist Mendoza kreeg veel soloruimte en liet horen hoe vindingrijk en ook glashelder hij kan improviseren. Hij is een pianist die nooit verlegen zit om ideeën en clichés mijdt. Wat vooral opviel, was het stevige samenspel. Hier was een team bezig dat goed samenwerkt. De leider en tenorsaxofonist Erik Bogaerts mag dan alle muziek schrijven, ze kreeg vorm door de vier musici. Bogaerts en Mendoza namen meestal de solo's voor hun rekening, maar de drummer Stijn Cools bracht niet alleen kleur en een soepele ritmische ondersteuning, hij converseerde duchtig mee en gaf gevatte opmerkingen. Ook de bassist Axel Gilain, die een krachtige volle toon heeft, plaatste goed gekozen noten.


‘Bekan' baadde weer in een andere sfeer, was speelser en nam je mee in een soort rondedans. Deze muziek steunt op de jazztraditie, maar put ook uit meer hedendaagse kleuren. Dat hoorde je als de ritmesectie al eens voor meer hedendaagse grooves koos. Mendoza mengde klassieke invloeden in zijn spel en durfde ook heel delicaat te zijn. Bogaerts ging vooral op zoek naar een lijn en bouwt geleidelijk spanning op. Hij heeft een zangerige, verhalende toon, die mooie randjes krijgt als hij er wat lucht omheen drapeert. Maar hij kan ook heel vurig en gespierd improviseren zoals op ‘Anthea'.


Bender Banjax switchte doordacht tussen lyrische passages, speelse en dromerige sferen alsook groovy spel. Een band met potentieel.